04 – Verandering van dieet en ‘lifestyle’

In mijn derde blog heb ik geschreven over mijn recente overstap naar een ander insuline-behandelschema. De blog eindigde met mijn vraag waarom ik na 35 jaar als redelijk succesvol suikerpatiënt opeens wel openstond voor verandering.

In deze blog vertel ik over nog een recente verandering aangaande voeding en dieet, waar ik kennelijk plotseling voor openstond. De argumenten zijn er al heel lang, maar ik ‘luisterde’ nu pas….

What the hell, what the health:

En zo begon het. Mijn verloofde was een paar dagen weg, naar München. Het was avond en ik zat met de ‘mannen’, onze Siamese kater en ons teckel-mannetje, op de bank een actiefilm op Netflix te kijken. Biertje, een paar eigenlijk, stukjes oude kaas erbij, meegebracht door mijn ouders die enkele weken eerder uit Nederland op bezoek waren geweest. Heerlijk!

Het was vast vermakelijk, maar zeker niet meer dan dat omdat ik me nu niet herinneren kan hoe de film heette. Wel herinner ik me dat ik bedacht om nog iets rustigs te kijken voordat ik naar bed zou gaan. In mijn Netflix lijst had ik een documentaire over voeding opgeslagen, “what the health”. Mijn verloofde eet al heel lang geen vlees, en sinds we samen zijn ben ik minder vlees en meer vis gaan eten. Zo gaat dat natuurlijk.

Ik verwachtte dat de documentaire vis zou aanbevelen boven vlees of iets dergelijks. Misschien dacht ik helemaal niet zo veel meer, zo laat op de avond en met het bier dat ik gedronken had – bier wordt in Duitsland in halve liters verkocht.

Na de eerste tien minuten dacht ik eraan om te gaan slapen; het leek er in eerste instantie op dat de documentaire plantaardige/veganistische voeding als geneesmiddel wilde aanprijzen. In de beginjaren van mijn carrière heb ik onderzoek gedaan aan de mogelijke gezondheidseffecten van voedingsmiddelen (nutraceuticals), en ik ben ervan overtuigd geraakt dat voedingsmiddelen niet geneesmiddelen kunnen vervangen.

Toch bleef ik kijken. Kip Andersen en Keegan Kuhn (met Leonardo Dicaprio, als producer voor Netflix) probeerden ons twee oude thema’s te verkopen, en een voor mij heel nieuw thema.

  1. Het houden van dieren voor consumptie heeft een desastreuze impact op het milieu – dit had ik natuurlijk wel eens gehoord, maar ik heb me er kennelijk niets van aangetrokken;
  2. Het houden van dieren voor consumptie, zeker op ‘mega-schaal’, leidt tot dierenleed – dit wist ik natuurlijk ook wel; weer geldt dat ik me er niet zoveel van heb aangetrokken;
  3. Het eten van dierlijke producten zou onnatuurlijk voor mensen en schadelijk voor de gezondheid zijn, terwijl een plantaardig dieet hart- en vaatziekten zou voorkomen en de kans op diabetes en kanker zou verkleinen …….

Er werden meerdere Amerikanen, met allerlei klachten, aan het woord gelaten die na twee weken puur plantaardige voeding hun medicijnen konden wegdoen of verminderen.

Ik stuurde die nacht nog een sms-je naar mijn vriendin en zei dat ik de komende twee weken een experiment wilde gaan doen…… Ze zei dat ze mee zou doen en dat ze dacht dat ik dronken was.

Ik vraag me nu nog steeds af waarom ik nu openstond voor deze verandering, waarom luisterde ik nu wel naar wat ik ook al eens eerder gehoord had?

Ik vond aardig wat filmkritieken op het internet. Positieve, maar zeker ook negatieve: Kip Andersen zou overdrijven, cherry-picken, alleen bevooroordeelde artsen aan het woord laten, etc.

Persoonlijk vind ik presentatie ontzettend belangrijk als je een indrukwekkende boodschap ten grondslag aan een verandering wilt brengen. Overdrijven mag wat mij betreft als je een punt wilt maken. Ik herinner me dat ik Jamie Oliver op TED-talks een kruiwagen met suiker het podium zag oprijden – dit is de hoeveelheid suiker die kinderen tijdens de lagere school in Engeland binnenkrijgen; voor Amerika liet hij een schoolbus vollopen met suiker. Punt gemaakt! Vervolgens kwam het plan hoe dit te veranderen.

Al zou maar de helft waar zijn van wat gepresenteerd is dan nog is het voor mij de moeite waard om hier aandacht aan te besteden. Ik realiseer me nu dat elk van de drie thema’s genoeg reden is om, wat ik noem ‘minder dierlijk, meer plantaardig’ te consumeren.

Dus waarom ‘luister’ ik nu pas??

Het is een heel interessant en belangrijk, maar tegelijk ook wel een beetje verdrietig onderwerp om goed over na te denken. Omdat ik, en met mij de meesten, eigenlijk elke dag dierenvlees of producten van dieren willen consumeren – met de beste smaak, voor weinig geld – zijn er meer en meer mega-stallen gekomen met genetisch identieke dieren (allemaal dezelfde vader). De beesten leveren allemaal producten van dezelfde smaak, maar zijn ook allemaal even vatbaar voor ziekten. En die kunnen weer overspringen op mensen (AIDS, Q-koorts en hersenontsteking zijn voorbeelden hiervan).

Ik heb eerlijk gezegd ook nog nooit echt naar dierenactivisten of naar Marianne Thieme geluisterd, maar als ik voor deze blog haar programma erop nalees dan zie ik dat ze de eerste twee thema’s vakkundig beschrijft. Dus waarom heb ik er nog nooit naar geluisterd? Misschien dat de naam, Partij voor de Dieren, me niet aanspreekt – het is toch in eerste plaats het milieu (en de gezondheid) van de mensen dat significant zal verbeteren als we minder dieren gaan houden voor consumptie. Minder ontbossing (nu: 80% ontbossing amazonewoud), minder broeikasgas/CO2 uitstoot (nu: 15% door vee), minder antibioticagebruik, minder resistente bacteriën/virussen, minder verbruik water (nu: een kwart wereldwijde watergebruik voor vee), minder vervuiling zout en zoet water, … allemaal goed voor ons, mensen. ‘Partij voor de mensen’ dus, Marianne Thieme?

Waarom ik hier nu pas, na mijn vijftigste, over aan het nadenken ben en consequenties aan verbind is toch bijzonder. Het moet het derde thema zijn, dierlijke producten zouden niet gezond zijn, dat niet de ver van mijn bed show is, maar dichter bij mij staat, over mijn gezondheid gaat, mijn diabetes kan beïnvloeden, …. Wel een egoïstisch motief, eigenlijk! Ik weet natuurlijk dat, om veranderingen te bewerkstelligen, je eigenlijk per persoon/groep een op-maat-gemaakte boodschap moet communiceren die die persoon/groep raakt of aanspreekt. Het opsommen van getallen aangaande CO2-uitstoot en hectares gekapt amazonewoud ten gevolge van veeteelt, heeft klaarblijkelijk bij mij in eerste instantie niet gewerkt. Kip Andersen met de ‘what the health’ documentaire en zijn op z’n minst wat overdreven gezondheidseffecten, is het wel gelukt mij over ‘meer plantaardig, en minder dierlijk’ na te laten denken.

In de volgende blog zal ik verslag doen van mijn ‘lyfestyle-change-experiment’ en mijn ervaringen delen aangaande 2 weken niet dierlijk maar uitsluitend plantaardige voeding te eten.

 


 

VERDER LEZEN

Kip Andersen en Keegan Kuhn maakten twee documentaires die ondermeer hebben geleid tot bovenstaande blog: Cowspiracy en What the health.

Deze WTH (what the health) recensie van Martine vond ik aardig om te lezen om een en ander in perspectief te zetten: WTH-review

De film heeft veel kritiek gekregen dat er wordt overdreven en dat er alleen cijfers gebruikt worden die in het veganistische straatje passen. Zo wordt er gezegd dat 51% van de wereldwijde CO2-uitstoot afkomstig is uit de dierenindustrie. Algemene consensus is dat dit 15% is: ook heel veel!! Zorgwekkend veel, eigenlijk.

2 reacties

  1. Met interesse gelezen. Boeiende inhoud, treffende schrijfstijl en zelfreflectie! Toevallig 3 dagen geleden zelf de docu ‘what the health’ gezien. Ik ben heel benieuwd naar blog 4 en de switch naar een ander voedingspatroon.

    Succes!

    1. Hallo Dineke, dank je wel voor je reactie. De vervolg-blog is in de maak – nog even geduld :-).
      Graag blijven delen/sharen want er zijn vast meer mensen in je vriendenkring die een switch naar een andere voedings-lifestyle interessant vinden. Of noodzakelijk …Of om welke reden dan ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *